Goed debuut van heren 1 Waldric

Vanuit de junioren naar de senioren. Dat is altijd een stap die zwaar onderschat wordt. En niet iedereen zit er echt op te wachten. Van het swingende junioren-basketball naar het effeciënte senioren-basketball is voor veel jeugdspelers nogal een teleurstelling. Want naast het feit dat vooral de geroutineerde teams bijzonder effectief met hun energie om gaan is het senioren basketball meestal ook veel fysieker. Krijg je bij de junioren nog een applaus van de tegenstanders als je de bal er keihard in dunkt; bij de senioren krijg je de eerstvolgende keer een zwieper mee om het af te leren; not in my house!

 
Normaal gesproken brengen we de junioren ook geleidelijk naar de senioren. Wat minuten meepakken in het eerste team en zo langzaam wennen aan het verschil. Helaas hadden we dit jaar die luxe niet. Het JU22 team van vorig jaar wilde niet meer in de hoofdklasse U22 spelen of überhaupt niet in de junioren, want dat hadden ze na al die jaren wel gehad. Tijd voor een nieuwe uitdaging. En dan blijft er niks anders over dan de senioren. Er vertrokken er vier door uiteenlopende redenen en er kwam er één voor terug. En Danny Borg. Die had ik al eens eerder voorzichtig gepolst of hij niet met JU22 wilde mee gaan trainen, maar dit jaar doet ie echt mee.
 
Onze eerste wedstrijd was thuis tegen Agathos 2 uit Geertruidenberg. Jonge spelers die eigenlijk in Agathos 1 willen spelen, maar dat om de een of andere reden niet doen. Dat ze al wat langer in de senioren spelen werd al snel duidelijk. Smerige overtredingen, zoals pootje haken (!) of plaatsen van ellebogen op gevoelige plekken werden niet geschuwd. Maar ook het gewone fysieke spel waren ze wel gewend. Het ging hard van start, zal ik maar zeggen en het jonge Waldric moest even op adem komen na een minuut of vijf. Inmiddels waren verschillende spelers van onze kant al hardhandig met muren, vloer en klimrekken in aanraking gekomen, maar we bleven overeind.
Het was ook het debuut van onze nieuwe point-guard: Mik-E. En hij heeft het in zich; paar prachtige assists, no look passes en zelfs een gedurfd schot vanuit de hoek. Helaas was de basket vlak daarvoor net een stuk naar rechts verplaatst, maar anders had hij gezeten. Gino liet zijn vechtlust weer zien en dook, vocht en grabbelde voor elke bal. Met als gevolg een dag of drie spierpijn. William heeft de versnelling in zijn drive gevonden en is nu niet alleen dodelijk vanaf de driepuntslijn, maar is inside ook bijna niet meer te stoppen. En onze grote man, Joffrey, staat er nu ook. Groot te zijn en te fungeren als betonnen muur, zoals één van de spelers van Agathos moest ondervinden omdat hij Joffrey niet had zien staan. “Ja, dat geeft niet mee”, werd ‘m nog even subtiel toegevoegd. Zonder Bouwens (andere verplichtingen), maar met Vincent en jonkies Danny en Julian wisten we Agathos goed partij te geven, met als resultaat een klinkende, eerste overwinning: 59 – 47.
 
Op 8 oktober spelen we thuis tegen het altijd lastige Taxandria Pilots 1. 
 
Deze pagina is het laatst gewijzigd op 7 okt 2011 - 11:07